Yeter! Bıktım. Yoruldum. Sıkıldım. Git. Gitme dur! Bekle; son sigaramı daha içmedim, son sözümü de söylemedim daha, oysa sen çoktan gitmiştin… Şimdi durmuş başucunda, kelimeleri azat etmenin bir anlamı yok biliyorum.. Seni seviyorum Seni öldüren tek suç bendim. Sonra mı ne oldu? Önce seni suçladım sonra kendimi, sonra kendi suçumla seni öldürdüm. En sonunda o korktuğum karanlık koridordan geçip camın kenarına oturdum cama vuran o damlar vardı ya onları seyretmeye devam ettim. Sanki benim yerime ağlıyorlarmış gibiydi bulutlar her saniyede şiddetleniyordu, beni çağırıyorlardı bulutlar yağmuru cama her vuruşunda daha bir asi daha bir isyankârdı hayata. Kahvem buz gibi olmuş önemsiz bir ayrıntı daha bir yudum daha alıyorum işte o son sigarada ardında son nefesle geliyordu. Sonra mı? Elimi cama yaslıyorum hissetmek için ama hissedemiyorum hiç bir şeyi. Elimi geri çekip sadece seyrediyorum sonra elimi yanağıma götürüp gözümden akan ama hissedemediğim iki damla yaşı siliyorum arkama dönüp bakıyorum beni durduracak biri var mı diye. Yok. Kimse yok. Hissetmek istiyorum. Camı açıyorum elimi ve bedenimin bir kısmını dışarı çıkarıyorum yağmur hemen beni kollarına alıyormuşçasına vücuduma ellerime yüzüme dokunuyor. Senin gibi… Radyoda ise ayrılık çalıyor. Evet ayrılıyorum. Cama çıkıyorum ve boşluğa kendimi bırakıyorum. Bir an durup kendime bakıyorum da artık korkmuyorum… Çünkü camdan geçmiş anılarımın atladığını, o yağmurla yıkanıp sonsuz mutluluğa hayallerimin kavuştuğunu görüyorum. Ben bunları yazarken sen gitmiştin… Sen bunları okurken ben senin bilmediğin daha uzaklara gittim şimdi… Bu ne mi? Şimdi. HİÇBİRŞEY 2001(Aklımın içindekiler) Aurora Borealis, Foto: Casper (Ellerine sağlık )